Daleko od raju. Dom wyjątkowy, tom 3 Katarzyna Majewska-Ziemba

Książka

Książka, która łamie serce i na nowo uczy, czym jest nadzieja. „Daleko od raju” to finałowy tom serii „Dom Wyjątkowy” i moim zdaniem najbardziej emocjonalna odsłona tej historii. Katarzyna Majewska-Ziemba po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o wojnie w sposób niezwykle autentyczny i poruszający. Fabuła książki wciągnęła mnie bez reszty. Akcja przenosiosła mnie do ogarniętej wojną Warszawy. Michalina, pracująca w szpitalu Bersohnów, dostaje zadanie, które może kosztować ją wszystko – wyprowadzenie z getta dwóch dziewczynek. To misja, w której każdy krok to walka o życie. Po drugiej stronie muru, w „Domu Wyjątkowym”, Jurek, Rączka, Benedykta i Efrema również ryzykują, ukrywając tajemnice i pomagając potrzebującym. W tle narasta atmosfera nieuchronnej nadziei i strachu przed Powstaniem Warszawskim. Autorka stworzyła postaci, które są tak pełne życia, że ich ból i strach czuć na własnej skórze. Każdy z nich ma swoją historię i swoje tajemnice, a ich losy splatają się w przejmującą mozaikę. To właśnie oni, zwykli ludzie w nieludzkich czasach są prawdziwym sercem tej opowieści. Ich wybory, wahania i chwile zwątpienia pokazują, że odwaga ma wiele twarzy. Akcja toczy się w niesamowitym tempie od chwil pełnych napięcia po momenty wzruszającej ciszy, które jeszcze bardziej podkreślają grozę otaczającego ich świata. Styl autorki jest bardzo emocjonalny, a jednocześnie oszczędny w środkach. Nie ma tu zbędnego patosu, jest za to surowe, ludzkie piękno. Dla kogo jest ta książka? Dla każdego, kto szuka literatury obyczajowej z głębokim przesłaniem. Dla fanów historii, którzy cenią sobie realizm, a także dla tych, którzy lubią płakać nad książkami, ale jednocześnie czerpać z nich nadzieję. Jeśli czytałyście poprzednie tomy – musicie poznać zakończenie tej historii. To książka, która zostaje w sercu na długo. Bez wahania daję jej 10/10 i już tęsknię za bohaterami. BRUNETTE BOOKS

Po akcji odwetowej Rączka dochodzi do siebie dzięki opiece siostry Benedykty. Stara się skupić na Agnieszce, choć córeczka wciąż boleśnie przypomina mu o zamordowanej Inez. W tym samym czasie Jurek nie może pogodzić się z tym, że Michalina pozostała za murem, tym bardziej, że w getcie wybucha powstanie, z góry skazane na przegraną. Dom Wyjątkowy w tym trudnym, wojennym czasie nie przestaje być schronieniem dla potrzebujących, choć zakonnice wiedzą, czym to grozi... "Daleko od raju" to kolejny, trzeci, a zarazem ostatni tom serii "Dom Wyjątkowy". Ta część najbardziej mnie poruszyła i pozostawiła po sobie ślad w sercu i pamięci. Bo tej książki się nie czyta, tę książkę się przeżywa. Śledząc dalsze losy wychowanków Domu Wyjątkowego oraz zakonnic, których codzienność naznaczona jest niemiecką okupacją, a śmierć czyha na każdym kroku, nie sposób pozbyć się wrażenia, że czasem największą odwagą nie jest walka, a pozostanie człowiekiem. Ta książka to opowieść o wojnie, strachu i poświęceniu, w świecie, w którym każdy dzień może być ostatnim. Bohaterowie muszą dokonywać dramatycznych wyborów i decydować, jak wiele są w stanie zaryzykować dla ratowania innych. Historia Michaliny, która próbuje wyprowadzić z getta dwie dziewczynki, oraz mieszkańców Domu Wyjątkowego pokazuje, że nawet w najtrudniejszych czasach można zachować dobro, odwagę i nadzieję. Nie brakuje tu emocji, napięcia i trudnych momentów, szczególnie gdy nadchodzi Powstanie Warszawskie. Książkę czytałam całą sobą, przeżywając wraz z bohaterami ich bezsilność, strach oraz próbę ocalenia nie tylko siebie, ale przede wszystkim swoich bliskich. Niejednokrotnie przychodziła mi do głowy myśl, jak ja zachowałbym się w danej sytuacji? Bardzo uderzyło mnie też to, że nawet w świecie pełnym okrucieństwa można wybrać dobro. Że czasem wystarczy jeden odważny gest, by uratować komuś życie. I że są takie wartości, które nie zmieniają się bez względu na czasy, w których żyjemy. Ogromnie polecam!!!

W finałowym tomie „Daleko od raju”, do Domu Wyjątkowego, sierocińca prowadzonego przez zakonnice, trafiamy w przededniu wybuchu powstania w warszawskim getcie. Ten zryw desperacji zderza się z okrucieństwem, którego nie sposób wyrazić słowami. Gdy dymy palonego getta jeszcze dobrze nie opadły, już dostrzegamy zalążek planowanego kolejnego powstania w Warszawie. Dom staje się w tym czasie chaosu namiastką bezpieczeństwa. Miejscem, gdzie pokrzywdzeni szukają pomocy i schronienia. Podobnie jak ten prawosławny na Woli, z którym siostra Benedykta utrzymuje bliską relację. Jednak po wybuchu powstania nie ostała się już absolutnie żadna świętość... Autorka ukazuje wojenną rzeczywistość z różnych perspektyw, potęgując tym samym siłę przekazu. Na niektóre zdarzenia spoglądamy oczami siostry Benedykty, poznając jej osobiste zapiski, a tym samym jej myśli i zapatrywania na rozgrywający się wokół dramat. Bo powstanie nie jest tu obrazem bohaterskich walk z bronią w ręku, ale tych codziennych zmagań cywilów, zwykłych mieszkańców próbujących przetrwać kolejny dzień. Tracących bliskich i cały dobytek, przymierających głodem i pozbawionych nadziei. Mimo ciężaru emocjonalnego tę powieść czyta się lekko dzięki naturalnym dialogom zabarwionym warszawską gwarą i bohaterom, których losy potrafiły zaangażować mnie bez reszty. Marianna, Michalina, siostra Benedykta, Jurek, Rączka, Bodzio, Halinka… Wiele ciekawych postaci przewija się na kartach tej powieści. Ilu z nich przetrwa i po zakończeniu wojny wróci do Domu Wyjątkowego? Szykujcie się na poruszający finał.