Dom dla lalek. Tessa Leoni. Tom 3 Lisa Gardner Książka

Uwielbiam thrillery, w których do samego końca nic nie jest oczywiste, a mistrzostwo w robieniu czytelnikowi wody z mózgu osiągnęła moja ulubiona autorka thrillerów kryminalnych, Lisa Gardner. W „Domu dla lalek”, trzeciej części cyklu z byłą policjantką Tessą Leoni, niemal do ostatnich stron nie wiemy, czy Nicky Frank, „kobieta, która dwa razy powróciła z martwych”, jest ofiarą, sprawcą, czy może osobą szaloną. Trudno się temu dziwić, gdy odkrywamy, że w krótkim czasie doznała kilku urazów głowy, w tym jednego w wyniku poważnego wypadku samochodowego. Jej narracja pełna jest niewiadomych, luk w pamięci i traum wyzierających ze wspomnień naznaczonych strachem i przemocą. Czy jednak dogłębne przekonanie o zaginięciu córeczki Vero i desperackie próby jej odnalezienia są tylko wytworem otumanionego umysłu? Czy wobec tak silnych, matczynych emocji można wierzyć jej mężowi, że nigdy nie mieli dziecka? Czytając tę książkę, nieraz czułam się tak samo zagubiona jak Nicky. Przez tę ciągłą niepewność trudno darzyć bohaterkę jednoznacznymi uczuciami, czasem miałam ochotę nią potrząsnąć, innym razem przytulić. Pierwszoosobowa narracja pozwala zanurzyć się w jej skołowanych myślach niczym we mgle. Majaczą w niej kształty, które po bliższym przyjrzeniu okazują się czymś zupełnie innym, niż się wydawało. To sprawia, że ten thriller drażni i fascynuje jednocześnie. Na szczęście w tym chaosie mamy kogoś, kto potrafi wyłuskać z mgły konkretne elementy. I tym razem jest to nie jedna osoba, a trio, które wzajemnie się uzupełnia. Choć sprawę prowadzi Wyatt, partner Tessy Leoni, w moim odczuciu to kobiety wychodzą tu na pierwszy plan. Tessa, patrząc na sprawę przez pryzmat własnych, bolesnych doświadczeń, zauważa to, co inni przegapiają. Natomiast wisienką na torcie jest pojawienie się D.D. Warren, mojej ulubionej, bezkompromisowej detektyw. Obserwowanie, jak te trzy silne osobowości składają w całość rozsypane puzzle pamięci Nicky, to czysta przyjemność. A okazuje się, że w jej odmętach kryje się o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać… Ta powieść nie jest prostą zagadką kryminalną, lecz fascynującą i przerażającą zarazem podróżą przez zakamarki straumatyzowanego umysłu. Autorka pokazuje, że pamięć potrafi być naszym największym wrogiem, a jej utrata mechanizmem pozwalającym przetrwać. Więcej Wam nie zdradzę, powiem tylko na koniec, że rozwiązanie tej zagadki szokuje, a ta historia zostaje w głowie na długo. Gorąco Wam polecam, bo dla takich historii i takich emocji warto zarywać noce!