Lata rozłąki. Kroniki Cazaletów. Tom 4 Elizabeth Jane Howard Książka

Jeśli tak jak ja daliście się wciągnąć w losy rodziny Cazaletów w poprzednich trzech tomach, to „Lata rozłąki” będą dla Was jak powrót do domu po długiej podróży. Jeśli jeszcze ich nie znacie, koniecznie zacznijcie od „Lat beztroski”. Ciągłość wątków wymaga czytania chronologicznego, ale jak już wejdziecie do tego świata, nie będziecie chcieli go opuścić aż do ostatniej strony. A już wkrótce pojawi się tom piąty, „Czas zmian”, po który sięgnę z ogromną przyjemnością. Elizabeth Jane Howard, wybitna brytyjska kronikarka ludzkich dusz, po raz kolejny udowadnia, że z olbrzymią wnikliwością i empatią dla słabości swoich bohaterów potrafi pisać o codzienności, która pod powłoką manier skrywa wielkie dramaty. Ten tom odebrałam jako przełomowy zarówno ze względu na zakończenie wojny, jak i kluczowe decyzje w życiu bohaterów. Wojna w końcu dobiegła końca, ale pokój wcale nie przyniósł natychmiastowego szczęścia, a rodzina musi zmierzyć się z zupełnie nową rzeczywistością. Mniejsze i większe problemy Cazaletów, od braku służby i konieczności samodzielnego gotowania po bolesne zdrady, dzięki niezwykle intymnej narracji przeżywamy niemal jak własne. To lektura, która momentami smuci, bo pokazuje, jak wiele lat bohaterowie stracili na milczenie w rodzinie, której podstawową zasadą było zamiatanie problemów pod dywan. Daje jednak nadzieję, że na szczerą rozmowę nigdy nie jest za późno. W tym tomie w końcu dostrzegamy pierwsze szczeliny w murze milczenia. Moment, w którym Zoe i Rupert decydują się na szczerość, jest dla mnie jednym z najbardziej poruszających w całej sadze. Serce bije też szybciej przy relacji Clary i Archiego, a Edward wreszcie decyduje się na rozstrzygające kroki. Podczas gdy starsze pokolenie próbuje utrzymać dawny porządek, młodsze szuka własnej drogi, często wychodząc poza akceptowalne rodzinne schematy. Fascynujący jest manewr, który stosuje autorka - dzięki niemu te same zdarzenia lub ich rozwój możemy obserwować z różnych perspektyw. Czasami o czymś dowiadujemy się z pierwszej ręki, a innym razem z rozmów i plotek pozostałych członków rodziny. Bardzo związałam się z tymi bohaterami. Z żalem żegnam niektórych z nich, z przyjemnością przyglądam się dorastaniu innych i mocno kibicuję ich losom. Podobnie jak im, tak i mi przy czytaniu towarzyszyła pewna nostalgia, bo trudno zaakceptować fakt, że świat, jaki znaliśmy, bezpowrotnie minął.