Opowiadania najlepsze Harlan Ellison Książka

Jestem ciekawa Waszego zdania: Czy krótsza forma może być ciekawsza od długiej? Czy opowiadanie jest swoją treścią w stanie pobić książkę? Pierwotnie myślałam, że to niemożliwe. Pełnometrażowa powieść to forma doskonała, zawierająca rozbudowane wątki i bogactwo postaci, których nie jest w stanie zapewnić nowela. To się jednak zmieniło odkąd sama zaczęłam bawić się z tą formą literacką. Frajdę przynosi mi pisanie opowiadań, ale także ich lektura, zwłaszcza gdy trafiam na takie perełki jak wydane przez Dom Wydawniczy Rebis „Opowiadania najlepsze” mistrza gatunku sci-fi i surrealistycznego fantasy Harlana Ellisona. To była zacna lektura i wcale nie przeszkadzało mi, że jest to zbiór dziewiętnastu opowiadań. Aż osiem zostało wydanych w Polsce po raz pierwszy, co stanowi prawdziwy rarytas dla czytelników. Krótka forma nie była w ogóle odczuwalna, bo każda historia wydała mi się skończoną całością. Wszystkie charakteryzują się mroczną fabułą, niejednokrotnie ich wydźwięk jest negatywny i apokaliptyczny. Ponadto są napisane w uniwersalny sposób. Na przykład opowiadanie „Jakież to intersujące: maleńki człowiek” ma dwa zakończenia. Z kolei w „Ptaku śmierci” pojawia się test wiedzy, jakby czytelnik był zdającym go uczniem. W nowelce „Od A do Z w czekoladowym alfabecie” pod każdą literką znajdzie się ciekawa dykteryjka lub spostrzeżenia autora na określony temat (opis Czyngis-chana mnie ujął :P). Jest to więc nowatorskie podejście do tej formy literackiej, częstokroć zaskakujące, ale i sprawiające, że podczas lektury nie ma nudy. Wymagana jest za to uwaga, bo poruszane treści są często skomplikowane, głęboko osadzone w kulturze i historii, skrywające drugie dno i zawierające masę odniesień, które warto przeanalizować, by poznać zamysł twórczy autora. Uważam ten zbiór za jeden z lepszych. Jest godny polecenia i Waszego czasu. To coś kompletnie innego. Nie zawiedziecie się.