Ciało i Kości T.1 Co kryje się za woalem

Książka

Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie ksiażi pt. „Co się kryje za woalem” autorstwa Harper Woods. Na wstępie wspomnę, że im dalej w las z tą historią, tym bardzo w szoku byłam, oraz muszę uprzedzić że będzie spojlerowo. Gdybym nie wiedziała, że to Fabryka Słów wydała to uwierzcie, nigdy bym nie zgadła. Do innych wydawnictw bardziej mi pasuje. Oczywiście to moje zdanie, a książka jest naprawdę genialna. Unikałam podobnych historii i już bije się w pierś, że tyle pozycji skasowałam z mojej listy „książki do przeczytania”. Ogólnie temat FAE uwielbiam dzięki książce „Okrutny książę” Holly Black. Wracając do naszej historii to mamy świat, w którym od czterystu lat ludzi od krainy Fae oddziela magiczny Woal. Ludzie nauczyli się żyć według surowych zasad, a wszystko, co związane z dawną magią, stało się czymś zakazanym. Tyle że żaden mur nie może trwać wiecznie. Kiedy Woal pęka, razem z nim rozpada się cały porządek, który przez lata wydawał się jedynym możliwym. Poznajcie Estrellę, która nie jest księżniczką siedzącą bezpiecznie w zamku i czekającą, aż ktoś rozwiąże za nią wszystkie problemy. Żyje w świecie, w którym kobieta ma niewiele do powiedzenia, a jej życie jest podporządkowane zasadom ustanowionym przez innych. Kiedy Woal zostaje przerwany, Estrella zostaje naznaczona magią i nagle sama staje się celem. Musi uciekać, ponieważ grozi jej zarówno ze strony powracających Fae, jak i ludzi, którzy zamiast próbować zrozumieć to, co się wydarzyło, wolą ją zabić. I wtedy pojawia się… Tadam!!! CAE lum. Czyli tajemniczy, potężny wojownik, który zdecydowanie nie jest typem bohatera, którego można od razu nazwać „tym dobrym”. Jest zaborczy, niebezpieczny i ma własne zasady. Relacja między nim a Estrellą nie rozwija się spokojnie. Jest w niej dużo napięcia, nieufności, przyciągania i sytuacji, w których trudno powiedzieć, kto właściwie ma nad kim kontrolę. CAE lum jest też przykładem bohatera moralnie szarego, czyli takiego, którego decyzji nie da się łatwo podzielić na dobre i złe. I tutaj zaczyna się cała zabawa z tą książką. „Co kryje się za woalem” to takie romantasy, czyli połączenie fantasy i romansu, ale muszę powiedzieć wprost, że romans zajmuje tutaj naprawdę dużo miejsca. Są sceny bardzo zmysłowe i momentami mocne, dlatego zdecydowanie nie jest to typowa młodzieżowa fantastyka. To książka skierowana do starszego odbiorcy. Warto mieć tego świadomość przed rozpoczęciem lektury, szczególnie jeśli ktoś spodziewa się przede wszystkim przygody w świecie Fae. Świat przedstawiony jest dla mnie jednym z ciekawszych elementów tej historii. Mamy Fae, magiczną krainę Alfheimru, Woal, zakazaną magię, ludzi żyjących pod kontrolą religijnych zasad i władzę, która przez lata przekonywała wszystkich, że tylko ona może zapewnić bezpieczeństwo. Kiedy granica między światami znika, nagle okazuje się, że wiele rzeczy, w które ludzie wierzyli, może być kłamstwem. I tu pojawia się coś, co może być szczególnie ciekawe dla młodego czytelnika. Bo choć „Co kryje się za woalem” jest fantastyką, tak naprawdę według mnie sporo rzeczy można przełożyć na nasze codzienne życie. Taki woal może być symbolem granic, które stawiają nam inni. Zasad, których przestrzegamy tylko dlatego, że ktoś powiedział nam, że tak trzeba. Strachu przed tym, co nieznane. Estrella trafia do sytuacji, w której musi zacząć samodzielnie zadawać pytania. Komu wierzyć? Czy osoby mające władzę rzeczywiście chcą naszego dobra? Czy coś jest złe tylko dlatego, że ktoś tak powiedział? I najważniejsze: ile jesteśmy w stanie poświęcić, żeby zachować własną wolność? Dzisiaj młodzi ludzie bardzo często słyszą, jacy powinni być. Jak wyglądać, co wypada powiedzieć, czego nie wypada, jaką szkołę wybrać, jakie mieć zainteresowania, jak zachowywać się w relacjach. Do tego dochodzi internet, gdzie niemal każdego dnia ktoś próbuje wmówić nam, że istnieje jeden właściwy sposób na życie. Estrella pokazuje, że czasem trzeba zatrzymać się i powiedzieć: „chwila, ale dlaczego właściwie mam się na to zgadzać?”. To chyba jedna z ciekawszych rzeczy, które można wyciągnąć z tej historii. Nie chodzi o buntowanie się przeciwko wszystkim i wszystkiemu. Chodzi o umiejętność samodzielnego myślenia. O sprawdzanie informacji. O zauważanie, kiedy ktoś próbuje podjąć decyzję za nas. I o świadomość, że wolność nie zawsze oznacza robienie tego, na co mamy ochotę. Czasem oznacza możliwość powiedzenia „nie” wtedy, kiedy wszyscy wokół mówią „tak”. Tak samo ma się sprawa dotycząca polecajek książkowych. Ktoś napisze, że nie warto przeczytać, i niektórzy z nas, zamiast sami sprawdzić, czy faktycznie dana opinia jest trafna to z góry, skreślamy ją, myśląc, że ktoś ma rację.