Dziewczyna szabrownika S. K. Tremayne

Książka

S.K. Tremayne to autor, który jak mało kto potrafi wykreować gęstą, niepokojącą i wręcz duszną atmosferę. Jeśli czytaliście jego wcześniejsze powieści, doskonale wiecie, czego się spodziewać: ciężkiego od emocji napięcia i fabuły, która wkrada się pod skórę. Uwielbiam jego twórczość, choć muszę przyznać, że zachwyca mnie z różną siłą. Hipnotyzujące „Bliźnięta z lodu” i rewelacyjna „Asystentka” ustawiły poprzeczkę niezwykle wysoko, z kolei „Czarna woda” pozostawiła we mnie lekki niedosyt. Z tym większą ciekawością, i nieco wysokimi oczekiwaniami, sięgnąłem po „Dziewczynę szabrownika”. Jak wypadło to spotkanie? Szybko wciągnęłam się w przedstawiony wir zdarzeń i polubiłam główną bohaterkę. Karenza Bray to psycholożka po traumatycznych przeżyciach- kobieta nosząca w sobie ciężar własnej, bolesnej straty. Ma jednak coś, co od razu przykuwa uwagę: fascynujący zawód i niezwykle analityczny umysł. Dodatkowo mam ogromną słabość do Kornwalii, a gdy dochodzi do tego jeszcze stara posiadłość z mrożącą krew w żyłach historią, wchodzę w to bez wahania! Choć momentami podczas lektury czułam niepokój oraz delikatny strach, co jeszcze czeka głównych bohaterów... O co w tym wszystkim chodzi? Wyobraźcie sobie ustronie na obrzeżach smaganej wiatrem zachodniej Kornwalii. U stóp szumiącego wodospadu odnalezione zostają zwłoki Natalie Tyack. Mijają dwanaście miesięcy, a jej osierocone dzieci- Solomon i Grace- wciąż nie potrafią odzyskać spokoju, nękane niepokojącymi wizjami. Pomocy zgadza się udzielić psycholożka Karenza. Zdeterminowana, by pomóc rodzeństwu, sama zostaje wciągnięta w tragiczną historię rodziny i straszliwe sekrety z przeszłości. Ktoś zna prawdę o tym, co się stało z Natalie, jednak im więcej Karenza się dowiaduje, w tym mroczniejszą tajemnicę się zagłębia. To, co w tej powieści zachwyca najbardziej, to mistrzowsko skonstruowany kontrast. W miarę jak historia się rozwija, poznajemy trochę upiornej historii wybrzeża Kornwalii, opowieści o wrakach statków i szabrownikach, a wszystko to świetnie współgra z naukowym umysłem Karenzy i jej analizami. Tworzy to kontrast, ale też równowagę, która pomaga powstrzymać pokusę pójścia zbyt w stronę nauki lub zbyt w stronę paranormalnych zdarzeń. Gdy Karenza zagłębia się coraz bardziej, granica między nawiedzeniem a rzeczywistością zaciera się, pozostawiając czytelnika z pytaniem, co jest prawdą, a co wymysłem. Tempo powieści jest wolniejsze, niż można by się spodziewać, ale naprawdę tu działa. Pozwala stopniowo budować napięcie i wciąga całkowicie w upiorny krajobraz oraz emocjonalne napięcie w rodzinie. Nie potrafiłam się oderwać i choć skończyłam czytać tę książkę dobrych kilka dni temu, wciąż rezonuje we mnie jej niepowtarzalna atmosfera. Jeśli szukacie klimatycznego thrillera psychologicznego z duszą i głębią- „Dziewczyna szabrownika” będzie doskonałym wyborem!