Sierociniec Jakub Rutka

Książka

Jakub Rutka ma już swój charakterystyczny klimat — jeśli ktoś zna jego opowieści z MysteryTV, to wie, że lubi historie, w których najważniejsza jest atmosfera i to nieprzyjemne uczucie, że coś jest bardzo nie tak. W *Sierocińcu* ten styl świetnie przenosi się na papier. Od początku mamy tajemnicę, mroczne miejsce i pytanie, co tak naprawdę wydarzyło się za murami czerwińskiego przytułku. Śledztwo Natalii prowadzi do coraz bardziej niepokojących odkryć, a historia Siostry Ciszy długo nie daje spokoju. Najbardziej podobało mi się to powolne budowanie napięcia — nie wszystko jest podane od razu, tylko kawałek po kawałku odkrywamy kolejne sekrety. To bardziej thriller z mocnym klimatem grozy niż zwykły kryminał, gdzie liczy się tylko rozwiązanie zagadki. Kilka razy miałem takie „dobra, jeszcze jeden rozdział” i oczywiście kończyło się na dużo większej liczbie stron. Jeśli ktoś lubi mroczne historie, miejskie legendy i książki, które czyta się trochę po ciemku, to *Sierociniec* zdecydowanie wpisuje się w ten klimat.

Mamy tu opuszczony, skrywający sekrety sierociniec i bohaterów, którzy muszą zmierzyć się nie tylko z zagadką z przeszłości, ale też z własnymi lękami. Autor świetnie buduje gęstą atmosferę – z każdą stroną czuć ten niepokój i niemal fizycznie odczuwa się chłód tego miejsca. Czyta się błyskawicznie, bo fabuła nie pozwala na ani chwilę nudy. Jeśli lubicie thrillery, przy których włos jeży się na głowie i zarywa się noce – bierzcie w ciemno, bo naprawdę warto!

W sierocińcu doszło do tragedii. Odkryto zwłoki dziewczynki, jednej z podopiecznych. Wszystko wskazuje na to,że z okna wypchał ją starszy brat. On także zostaje znaleziony jakiś czas później martwy. Psycholog Natalia drąży sprawę bo coś nie daje jej spokoju. Natrafia na dziennik jednej z dawnych mieszkanek sierocińca. Cofa się w czasie, a w głowie nieustannie powtarza się rymowanka: "Gdy ktoś szelest nocą słyszy, wiedz, że idzie Siostra Ciszy...." Jakie tajemnice skrywają mury tego miejsca? Dawno nie czułam takiego niedosytu. Fabuła świetna, prowadzenie czytelnika przez wydarzenia teraz i kiedyś, bardzo intrygujące. A potem...potem koniec i właściwie to nic nie wiem, bo nic nie zostało wyjaśnione. Autor zostawił czytelnika z gradem pytań. Kto, gdzie, kiedy, dlaczego, co się stało z...? Ech... Temat jest trudny. Agresja dorosłych, wydawać by się mogło, prawych ludzi, wobec najsłabszych budzi bardzo negatywne odczucia. Dzieci zamiast schronienia i bezpiecznego miejsca dostają "dom", w którym, niczym więźniowie muszą odbyć swoją karę. Nadużycia w takich ośrodkach były i nadal są praktykowane. To straszne i przerażające jak możemy dać się zmanipulować i nie dostrzec zła. Albo odwrotnie. Bywa i tak, że słysząc o sytuacjach przemocy w domach dziecka, wszystkie takie placówki wrzucamy do jednego worka. Chodźby akurat tam wszystko było na swoim miejscu. Historia opowiedziana w powieści, wciąga i tak nas zostawia w tym bajorze niedopowiedzeń. Styl pisania autora to wielki atut, ale ten brak wyjaśnień, ogromny minus. "No to kiedy kolejna?" Polecam, ale czekam na wyjaśnienia