Bogowie pokazują klaty Bill Gaston Książka

Z reguły szerokim łukiem omijam te książki, które są pozbawione fabuły, a ich główny wątek toczy się wokół bohaterów, którzy podróżują, by odkryć siebie. Jednak mimo mojej początkowej niechęci sięgnąłem po tą pozycję, nęcony dobrymi opiniami w Internecie i okładką, która w jakimś stopniu wpasowała się w mój gust.Mimo mojego sceptycznego nastawienia nie odłożyłem jej po pierwszych stronach. Ani po pierwszym rozdziale. Ani po 50 stronach. Co tu dużo mówić - książka mnie wciągnęła. Polubiłem się z głównym bohaterem, Bobbym i tak samo pozytywnie reagowałem na drugoplanowe postacie. Każda z nich miała jakiś cel, a ich droga nie była tak nudna, jak się martwiłem na początku. Zakończenie może nie jest epickie, ale prawdziwe, to na pewno. Nie jest to może lektura po jaką sięgam na co dzień, ale naprawdę cieszę się, że zdecydowałem się przeczytać tą książkę.

Świetna lektura! Po 20 latach gry w hokeja w drugorzędnych ligach, na których nigdy nie udało się zarobić, Bob wraca do małego kanadyjskiego miasteczka, aby spróbować nawiązać kontakt z synem i żoną, którą porzucił przed laty. Wraca do college'u, aby spróbować grać w hokeja na uczelni, mimo, że zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane. Dobrze napisana tragikomedia. Polecam.

Absolutnie uwielbiam tę książkę! To bardzo emocjonalna lektura, no a przynajmniej na mnie odcisnęła duże piętno. Gatson mówi, że jest wiele pięknej literatury kanadyjskiej i tak samo wiele miłości Kanadyjczyków do hokeja. Te dwie rzeczy rzadko się łączą, lecz w tym przypadku tak się dzieje, a wynik jest cudowny.

Świetna lektura! Po 20 latach gry w hokeja w drugorzędnych ligach, na których nigdy nie udało się zarobić, Bob wraca do małego kanadyjskiego miasteczka, aby spróbować nawiązać kontakt z synem i żoną, którą porzucił przed laty. Wraca do college'u, aby spróbować grać w hokeja na uczelni, mimo, że zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane. Dobrze napisana tragikomedia. Polecam.

Z reguły szerokim łukiem omijam te książki, które są pozbawione fabuły, a ich główny wątek toczy się wokół bohaterów, którzy podróżują, by odkryć siebie. Jednak mimo mojej początkowej niechęci sięgnąłem po tą pozycję, nęcony dobrymi opiniami w Internecie i okładką, która w jakimś stopniu wpasowała się w mój gust.Mimo mojego sceptycznego nastawienia nie odłożyłem jej po pierwszych stronach. Ani po pierwszym rozdziale. Ani po 50 stronach. Co tu dużo mówić - książka mnie wciągnęła. Polubiłem się z głównym bohaterem, Bobbym i tak samo pozytywnie reagowałem na drugoplanowe postacie. Każda z nich miała jakiś cel, a ich droga nie była tak nudna, jak się martwiłem na początku. Zakończenie może nie jest epickie, ale prawdziwe, to na pewno. Nie jest to może lektura po jaką sięgam na co dzień, ale naprawdę cieszę się, że zdecydowałem się przeczytać tą książkę.

Absolutnie uwielbiam tę książkę! To bardzo emocjonalna lektura, no a przynajmniej na mnie odcisnęła duże piętno. Gatson mówi, że jest wiele pięknej literatury kanadyjskiej i tak samo wiele miłości Kanadyjczyków do hokeja. Te dwie rzeczy rzadko się łączą, lecz w tym przypadku tak się dzieje, a wynik jest cudowny.

Świetna lektura! Po 20 latach gry w hokeja w drugorzędnych ligach, na których nigdy nie udało się zarobić, Bob wraca do małego kanadyjskiego miasteczka, aby spróbować nawiązać kontakt z synem i żoną, którą porzucił przed laty. Wraca do college'u, aby spróbować grać w hokeja na uczelni, mimo, że zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane. Dobrze napisana tragikomedia. Polecam.

Z reguły szerokim łukiem omijam te książki, które są pozbawione fabuły, a ich główny wątek toczy się wokół bohaterów, którzy podróżują, by odkryć siebie. Jednak mimo mojej początkowej niechęci sięgnąłem po tą pozycję, nęcony dobrymi opiniami w Internecie i okładką, która w jakimś stopniu wpasowała się w mój gust.Mimo mojego sceptycznego nastawienia nie odłożyłem jej po pierwszych stronach. Ani po pierwszym rozdziale. Ani po 50 stronach. Co tu dużo mówić - książka mnie wciągnęła. Polubiłem się z głównym bohaterem, Bobbym i tak samo pozytywnie reagowałem na drugoplanowe postacie. Każda z nich miała jakiś cel, a ich droga nie była tak nudna, jak się martwiłem na początku. Zakończenie może nie jest epickie, ale prawdziwe, to na pewno. Nie jest to może lektura po jaką sięgam na co dzień, ale naprawdę cieszę się, że zdecydowałem się przeczytać tą książkę.

Absolutnie uwielbiam tę książkę! To bardzo emocjonalna lektura, no a przynajmniej na mnie odcisnęła duże piętno. Gatson mówi, że jest wiele pięknej literatury kanadyjskiej i tak samo wiele miłości Kanadyjczyków do hokeja. Te dwie rzeczy rzadko się łączą, lecz w tym przypadku tak się dzieje, a wynik jest cudowny.

Co za zbiór! Bill Gaston jest mistrzem w swoim gatunku...przyznam, że zaintrygował mnie tytuł, który bardzo rzuca się w oczy w tym pięknym wydaniu. Dalej było tylko lepiej. Mrok, który krzyżował się z chwilami jasności wielokrotnie wprawił mnie w osłupienie. Groteska, która bije od tych opowiadań jest stworzona w genialny sposób. Autor jest niesamowicie błyskotliwą osobą, której nie brakuje kreatywności. I bardzo dobrze! Dzięki temu czytelnik ma zderzenie z czymś nowym, a nie schematycznym!!