Nic takiego Katarzyna Puzyńska Książka

Fabuła widać, że bardzo przemyślana i wszystkie fakty podawane stopniowo, zmuszają czytelnika do refleksji i podążania za śladami pozostawionymi przez mordercę. Szeroki krąg podejrzanych, który z biegiem stron się zawęża. Czujemy, jak krok po koku zbliżamy się do momentu kulminacyjnego. Jak przystało na dobry kryminał jeden trup to za mało, pojawiają się kolejne, a dochodzenie skręca w zaskakujących kierunkach. Jest to nowa seria kryminalna autorki i nie dziwię się, bo z takimi bohaterami aż czeka się na kolejne. Prokurator jak i policjantki, to postacie nietuzinkowe, barwne, wzbudzające zainteresowanie, z wadami i przeszłością, którą stopniowo odkrywamy, ale nie do końca. Autorka zostawia aurę niedopowiedzenia, którą zapewne nam odsłoni w następnych częściach. Co oczywiście jeszcze bardziej wzmaga apetyt, by czekać na kolejne publikacje. Bohaterów lubi się od samego początku, aż chce się z nimi iść na kawę, by podpytać o ich sekrety. „Nic takiego” to doskonale skonstruowany kryminał. Cały proces prowadzenia dochodzenia wciąga, a uczestniczenie w policyjnych procedurach i wnikliwych przesłuchaniach, daje dużo satysfakcji. Trafnie ukazana trudna praca policji oraz to, jak radzą sobie z problemami osobistymi. Te dwa bieguny wpływają na siebie bezpośrednio, czy da się je bezboleśnie pogodzić? Doskonała fabuła, wyraziści bohaterowie (uwielbiam Kaję Dalke), praca policyjna zobrazowana prawdziwie. Czyta się wyśmienicie, a zwroty akcji nie pozwalają odłożyć książki. Nic dodać, nic ująć, bardzo dobry kryminał Katarzyny Puzyńskiej. Czekam na kolejną część.

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to książka, która mnie dosłownie pochłonęła. Od pierwszych stron czułam napięcie i tę charakterystyczną niepewność, jaką autorka potrafi budować z mistrzowską precyzją. To nie jest tylko kryminał — to opowieść o emocjach, winie i granicach, jakie każdy z nas nosi w sobie. Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę w wydarzeniach, a nie tylko je obserwuję. Bohaterowie są prawdziwi, pełni sprzeczności i lęków, dzięki czemu łatwo się z nimi utożsamić. Puzyńska pisze dojrzale, a jej styl jest coraz bardziej psychologiczny i intymny. Momentami czułam niepokój, momentami współczucie — ale nigdy obojętność. „Nic takiego” to książka, która zostaje w głowie i sercu na długo po przeczytaniu. Idealna dla tych, którzy szukają nie tylko zagadki, ale też emocji i refleksji.

" [...] Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje. [...]" Uwielbiam twórczość Katarzyny Puzyńskiej, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po  najnowsze jej dzieło, pod tytułem "Nic takiego". To jest pierwszy tom nowej serii kryminalnej z wyjątkowymi i wyrazistymi postaciami, które skrywają w sobie pewne tajemnice. Poznałam tutaj między innymi: - Prokuratora Grzegorza Hala. Mogę śmiało powiedzieć, że jest podobny do serialowego Monka. Uwielbia porządek.  Ma auto, któremu nadał imię. Czy wy też nadajecie imiona przedmiotom? Podobało mi się to, że mimo swoich licznych fobii, w pracy daje 1000% z siebie. Moim zdaniem jest idealnym prokuratorem. Chętnie poznam jego wszystkie skrywane tajemnice. Jedna jest tak kusząca, że już się nie mogę doczekać kolejnego tomu. Katarzyna Puzyńska bardzo dobrze przedstawiła tę wyjątkową postać. - Podkomisarz Michalinę Murawską — obecnie pracuje w Komendzie Powiatowej Policji w Piasecznie. Niedawno przeniosła się tutaj z dużego miasta. Dlaczego? Uwielbia dbać o kondycję, więc do pracy jeździ ukochanym rowerem. Coś nas łączy. Ta bohaterka woli pracować w nocy. Bardzo przejęłam się jej problemami osobistymi. Tę bohaterkę da się lubić. - Podkomisarz Kaję Dalkę — zwaną Piggy. To bardzo tajemnicza osoba, która powoli się przed nami odsłania. Ma wyjątkowe atuty i rekwizyty. Przy tej postaci pozory mogą być bardzo mylące. Gratuluję autorce takiej bohaterki. Przypomina mi serialową Abby z Agentów NCIS. Ta trójka tworzy wyjątkową i zgraną drużynę. Każda postać ma inną osobowość. Czy podołają trudnym zadaniom, które na nich czekają? Oprócz tych postaci poznacie jeszcze inne osobliwości. Niektóre z nich totalnie was zaskoczą, a inne przerażą. Nasza nowa historia zaczyna się od śmierci znanego i bogatego biznesmena, który był mocno zaangażowany w politykę. Czy to było morderstwo, a może raczej samobójstwo? Z biegiem stron poznacie odpowiedź na to pytanie. Sprawa nie będzie taka prosta i oczywista. Będzie mnóstwo podejrzanych i mylnych tropów. Autorka już o to zadbała. Dzięki temu przywiązała czytelnika do swojej nowej powieści. Prolog był dosłownie hipnotyzujący. Po jego przeczytaniu koniecznie chciałam poznać dalszą treść. Dalej było tak dobrze, że przepadłam z nią na długie godziny i nie chciałam odłożyć książki, nim nie poznałam zakończenia. "Nic takiego" jest małym grubaskiem. Ma ponad 600 stron. Warto je wszystkie poznać. Zakończenie bardzo mi się podobało. A sama  końcówka jest bardzo obiecująca. Katarzyna Puzyńska w swojej najnowszej powieści idealnie połączyła ze sobą kilka gatunków: kryminał, thriller i literaturę obyczajową. Jeżeli cenicie sobie twórczość tej autorki, to nie powinniście przegapić tak wyjątkowego dzieła.

Śmierć? To doprawdy nic takiego. Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje. Kiedy pracowało się w firmie, człowiek ciągle stykał się z narzekającymi obywatelami. Tymi niewinnymi i tymi winnymi. Ludzie opętani ideą są najgorsi. Nic takiego - dwa niewinne słowa, będące furtką, zaproszeniem do rozmowy. Milioner Tadeusz Bacewicz był śmiertelnie chory i jego odejście było kwestią czasu. Jednak.. okazało się, że ma swoje sekrety. Wokół siebie zaś ludzi, którzy są gotowi zrobić dosłownie wszystko dla własnych korzyści. Prokurator Grzegorz Hala wiedział, że telefony w środku nocy nigdy nie są zapowiedzią dobrych wieści. Gdy zamienił się na dyżury z przyjacielem Zygmuntem nie przypuszczał, że będzie prowadzić sprawę zabójstwa prominentnej osoby. Szybko wychodzi na jaw ,że wersji testamentu było kilka a jedną z osób powołanych do dziedziczenia jest Henryk Kaczmarski , przyszły mąż córki Grzegorza - Łucji. Czy policyjne śledztwo ma coś wspólnego z przeszłością urzędnika i anonimami, które otrzymuje? Wraz z policjantkami- Michaliną Murawską i Kają Dalke mężczyzna usiłuje się dowiedzieć co właściwie zaszło i kto odebrał życie Tadeuszowi. A przy okazji musu się zmierzyć z własną przeszłością i wydarzeniami z 2012 roku. Co odkryje to niezwykłe trio i czy wszyscy są gotowi na to by poznać prawdę? Wiem ,że Pani Kasia jest jedną z najbardziej znanych autorek powieści kryminalnych w Polsce jednak książka będąca otwarciem jej nowej serii jest moją pierwszą stycznością z jej piórem. Intryga utkana na kartach powieści jest gęsta niczym pajęcza sieć - pełna mylnych tropów i nie oczywistych rozwiązań. Szybko polubiłam trójkę głównych bohaterów i z przyjemnością zagłębiałam się w ich przeszłość. Natomiast rodzina denata-jakkolwiek by to brzmiało- wywołała we mnie głęboki niesmak , wręcz wstręt. I to właśnie jest jeden z największych atutów tej powieści – emocje. Autorka doskonale manipuluje odczuciami czytelnika, sprawiając, że z jednej strony kibicujemy śledczym, a z drugiej z rosnącym niepokojem obserwujemy, jak bardzo każdy z bohaterów ma coś do ukrycia. W Nic takiego nic nie jest czarno-białe. Każda kolejna strona przynosi nowe wątpliwości, a odpowiedzi zamiast porządkować historię – jeszcze bardziej ją komplikują. Szczególnie ciekawie wypada wątek przeszłości Grzegorza, który powoli zaczyna splatać się z bieżącym śledztwem. To właśnie ten element dodaje historii głębi i sprawia, że nie jest to tylko klasyczny kryminał, ale też opowieść o winie, konsekwencjach i sekretach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Bardzo podobało mi się tempo akcji – wyważone, ale ani przez moment nie nużące. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, zostawiając czytelnika z poczuciem, że „jeszcze tylko jeden rozdział”… aż nagle okazuje się, że jesteśmy już na końcu książki. Na szczególną uwagę zasługują też relacje między bohaterami. Trio: Grzegorz, Michalina i Kaja ma w sobie naturalność i autentyczność, dzięki czemu łatwo się z nimi zżyć. Ich współpraca, różnice charakterów i sposób prowadzenia śledztwa sprawiają, że z niecierpliwością czekam na kolejne części serii. To kryminał dla tych, którzy lubią: – zawiłe intrygi – mroczne tajemnice rodzinne – bohaterów z bagażem doświadczeń – i historie, w których prawda nie jest oczywista A zakończenie? Zostawia niedosyt… ale w najlepszym możliwym znaczeniu.