Złotowłosa Wojciech Chmielarz Książka

Przed rozpoczęciem lektury „Złotowłosej” Wojciecha Chmielarza warto zwrócić uwagę na to, że bazą do powieści jest baśń o złotowłosej i trzech niedźwiadkach - autor doskonale się w nią wpisuje, nie tylko samym morałem, ale i klimatem, a nawet postaciami. Złotowłosa to blond piękność o twardym charakterze, który trudno złamać, nawet gdy zamknie się ją w ciasnym, zimnym pomieszczeniu… Bo tak właśnie historia się zaczyna, Ula budzi się uwięziona, a ostatnie co ma w pamięci, to… niedźwiedź. Ale kiedy orientuje się, że głos, który słyszy, to jej własny wytwór wyobraźni, niedźwiedź przestaje być taki zaskakujący, prawda? Gatunkowo jest to thriller psychologiczny, który mimo że pisany w trzeciej osobie, brzmi tak, jakby pisany był w pierwszej - dokładnie przyglądamy się Uli, obserwujemy jej zachowanie, jej próby tego, by po prostu przetrwać. I tak wędrujemy po jej pamięci, doświadczając sytuacji, które stworzyły ją takim człowiekiem, jakim jest teraz, ucząc się o niej coraz więcej. To ona stoi w centrum, wokół niej jest tylko kilka postaci, a zaledwie dwie to te, które oddaje nam narrator - pozostałe to tylko jej relacje, jej wspomnienia. Jednak każda z nich jest wielowymiarowa, każda tak głęboko ludzka, że czasami aż trudno to przyznać przed samym sobą - przede wszystkim kiedy w grę wchodzi egoizm. Bo to właśnie tematy, jakie tą opowieścią autor porusza, są najważniejsze, a ich połączenie naprawdę zaskakuje. Sama fabuła dostosuje się do zasad, jakimi rządzą się baśnie - czasami więc bohater postępuje głupio, czasami coś lekko odbija się od realności, ale to niespecjalnie boli - bo ważne jest to, co opowieść sobą niesie. Do tego sama historia mimo bardzo statycznego punktu wyjścia, z czasami nabiera dynamicznych cech i zaskakujących twistów, a doskonały, swobodny styl sprawiają, że książkę czyta się naprawdę dobrze. Podoba mi się taka interpretacja baśni o złotowłosej!

„Złotowłosa” Wojciecha Chmielarza to dla mnie przede wszystkim intensywne doświadczenie emocjonalne. Wchodząc w ten thriller psychologiczny, czułam podskórny niepokój, jakby coś niewypowiedzianego wisiało w powietrzu od pierwszych stron. Autor znowu udowadnia, że potrafi dotknąć spraw, o których często boimy się myśleć – napięć w relacjach, niewygodnych sekretów, tego, jak bardzo potrafimy oszukiwać samych siebie. Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę w odkrywaniu warstwa po warstwie prawd, które bolą. „Złotowłosa” zostawia ślad - nie krzyczy, ale szepcze tak długo, aż trzeba przerwać własne myśli. To książka, która uruchamia wrażliwość, konfrontuje i nie pozwala przejść obojętnie. Jeśli ktoś szuka literatury, która porusza, a nie tylko wciąga - to właśnie tutaj.