Żywa i martwa Zadie Smith Książka

„[Książka] nie może dostrzegać naszych reakcji, a następnie tak przerabiać fabuły, by potwierdzać nasze przekonania o świecie albo wzmacniać nasze uprzedzenia. [...] Wszystko to — i o wiele więcej — potrafią tylko algorytmy”. Zadie Smith pisze swoje eseje jako akt oporu. Nie stanowi go ich treść, ale forma opierająca się algorytmom, dla których wszystko musi być jak najkrótsze, najszybsze i proste w odbiorze. Dodatkowo nie narzuca nikomu swojego toku myślenia. Pokazuje jednak, jak wygląda jej perspektywa i że owo myślenie może w ogóle wyglądać w ten sposób. Przed esejami zawsze czuję rezerwę. Myślę, że nie podołam skomplikowanym dygresjom, siermiężnemu językowi i osobliwym metaforom. U Smith czegoś podobnego nie znalazłem. Ba! Po zakończeniu lektury poczułem się, jakbym odszedł od stolika, przy którym piłem kawę z bardzo rozgadaną przyjaciółką, mającą ogrom przemyśleń na każde możliwe zagadnienie. Autorka w pięciu segmentach wyraża swoje opinie na temat m.in. kultury i sztuki, polityki, pokoleń, technologii, pisarstwa i rasizmu. W „Oglądając” dzieli się z czytelnikiem własnym odbiorem malarstwa, filmu, muzyki i performance’u. W „Rozważając” przeważają tematy dotyczące literatury, filozofii i spraw społecznych. W „Rewidując” rozprawia się z trudną przeszłością naszej cywilizacji oraz aktualną polityką. W „Żegnając” czule rozstaje się z ważnymi dla niej pisarkami i pisarzami. W „Wyznając” dzieli się nienachalnie własnymi poglądami, własną historią. Jak we wstępie zaznacza sama Zadie Smith, osoba czytająca Żywą i martwą ma pełną dowolność w lekturze. Może do woli skakać między rozdziałami, wyławiając tematy ją interesujące. I to właśnie największa wartość literatury w dzisiejszych czasach, gdy wciskane są nam informacje, których wcale do szczęścia nie potrzebujemy. Ja przeczytałem całość od deski do deski — dla dobra i rzetelności recenzji — to również polecam! Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Znak

Skończyłem "Żywa i martwa Zadie Smith" i mam wrażenie, że to jedna z tych książek, które czyta się powoli - nie dlatego, że są trudne, tylko dlatego, że chce się je przemyśleć. To zbiór esejów, w którym autorka łączy literaturę, politykę i popkulturę, pisząc m.in. o sztuce, macierzyństwie czy władzy. Najbardziej podobało mi się to, jak swobodnie zestawia ze sobą bardzo różne światy - od wielkich pisarzy po współczesne ikony i wyciąga z tego naprawdę trafne, często zaskakujące wnioski. To nie jest lekka książka „na raz”, ale raczej taka, do której się wraca i zaznacza fragmenty. Momentami bywa wymagająca, ale jednocześnie bardzo inspirująca i dająca do myślenia -szczególnie jeśli lubisz literaturę, która stawia pytania zamiast dawać proste odpowiedzi. Zdecydowanie polecam, jeśli masz ochotę na coś ambitniejszego i bardziej refleksyjnego.

„Żywa i martwa” Zadie Smith to jedna z tych książek, które czytałem powoli, bo niemal każde zdanie prowokowało mnie do zatrzymania się i refleksji. To zbiór esejów, w którym autorka łączy literaturę, politykę i popkulturę, tworząc wielowymiarowy obraz współczesnego świata . Najbardziej ujęła mnie jej swoboda w przechodzeniu między tematami – od muzyki i sztuki po kwestie społeczne i miejsce kobiet w kulturze . Czytając, miałem wrażenie rozmowy z kimś niezwykle błyskotliwym, kto nie daje gotowych odpowiedzi, ale zmusza do myślenia. Nie wszystkie eseje były dla mnie równie angażujące, jednak całość robi ogromne wrażenie erudycją i odwagą w zadawaniu trudnych pytań. „Żywa i martwa” to książka wymagająca, ale satysfakcjonująca – idealna dla osób szukających ambitnej literatury faktu i głębokiej analizy współczesności.

Twórczość Zadie Smith towarzyszy mi od jej debiutu ,,Białych zębów" - powieści totalnej do której chętnie co jakiś czas wracam. W tych esejach wybitna pisarka odsłania przed nami ,,prywatną" cząstkę siebie, zdradza filozofie swojego życia, czym się kieruje, jakie wartości są dla niej ważne i o co warto według niej w tym życiu walczyć. Jest społecznicą, zaangażowaną aktywistką, która ceni wolność, równość i przede wszystkim prawdę - prawdę o historii etnicznej czarnych brytyjczyków, o koloniach, niewolnictwie i aktualnym opłakanym stanie brytyjskiej gospodarki, służby zdrowia itd. Bardzo ciekawe eseje dotycza również kultury, jest miejsce na festiwale, na wydarzenia filmowe. Słowem, Zadie zabiera nas do swojego świata i jest to podróż prawdziwie fascynująca. Polecam!

Ależ to była przyjemność poznać Zadie Smith - dowiedzieć się jaka jest w życiu prywatnym, poznać jej zwyczaje, poglądy, to co jest dla niej naprawdę ważne, najważniejsze, na czym jej zależy, jaką sztukę ceni, a czego się wstydzi, bo i takich kwestii tu nie brakuje. Doceniam jej luz, nonszalancję miejscami popartą ogromną wiedzą, obyciem. Czytając eseje o Nowojorczykach, Brytyjczykach czy nawet sprawie palestyńskiej czułem, że Zadie jest częścią wszystkiego o czym pisze, że ona tymi tematami żyje i pisze o nich, bo tak nakazuje wewnętrzny imperatyw. W tych esejach odnajdziemy kawał współczesnej historii świata i kawał doskonałej literatury eseistycznej.

,,Wolność to ciężar, zniewolenie zaś przynosi ulgę." - to zdanie bardzo mnie tu uderzyło i dotknęło. Zadie Smith to pisarka zdeterminowana, nie boi się mówić co myśli o sprawach bieżących, ale któe wymagają odwagi, by zabrać w nich głos. ,,Żywa i martwa" to bardzo osobista, intymna podróż do wewnętrznego świata najwybitniejszej anglojęzycznej autorki tego pokręconego coraz bardziej świata. Te eseje dały mi oddech i dużo tematów do rozmyślań. Zdecydowane polecanie.

Rewelacyjne eseje diagnozujące obecny stan świata. Zadie inspiruje mnie od lat, ale to pierwszy raz kiedy poczułam, że jest mi naprawdę bliska. Podziwiam ją, bo zabiera tu głos narażając się na hejt, pisze o konfliktach zbrojnych i Gazie, o rujnacji świata i Czarnej Anglii, ale później wyważa to świetnymi felietonami o sztuce, o literaturze i filmie. Każdy z tych esejów powiedział mi coś nowego, coś czego nie wiedziałam, coś o czym wiedzieć i myśleć jest warto tak jak warto jest czytać Zadie Smith, a już na pewno te eseje pt.: ,,Żywa i martwa". Mocna polecajka!

Myślę, że Zadie Smith można podziwiać za to za co Zadie Smith podziwia Joan Didion, za autorytet, za powagę tonu w kwestiach politycznych, osobistych i estetycznych o których można mieć inne zdanie, ale warto przynajmniej wejść w polemikę z trafnymi argumentami wybitnej brytyjskiej pisarki. Czytałem to z niesłabnącym zaciekawieniem i swego rodzaju ekscytacją, która zdarza mi się przy lekturze już coraz rzadziej niestety. Te eseje jednak zasługują na uwagę naszą i całego świata, bo konfrontują myśli jakie każdy z nas nosi z tyłu głowy, ale boi się lub nie chce ich wypowiadać by się narazić. Zadie zdaje się nie bać mówić tego co myśli i jest to jej siła napędowa, która inspiruje, by czytelnik też odrzucił strach i nie bał się opowiadać po słusznej stronie historii świata. Inspirujące, mocne, świetne literacko teksty.

Najlepiej spędzony czas od dawna. Zadie zaskakuje w każdym z esejów - jej inteligencja, jej logika, jej spostrzeżenia, talent do wyłapywania szczegółów rzeczywistości na które składa się dzisiejszy skomplikowany świat. Smith rewelacyjnie pisze tu o kolonializmie, odnosi się do niewolnictwa, do praw czarnoskórych i walki o nie. Pisze tu o swoich idolach i idolkach - Toni Morrisson, Joan Didion, Roth'cie. Ta książka to literacka przygoda najwyższych lotów, od której nie sposób się oderwać, a autorki podziwiać. 10/10

Nie bez powodu tyle tu 10tek - wybitna rzecz.