Klątwy, duchy i zbrodnie Renata Kuryłowicz Książka

Czytając „Klątwy, duchy i zbrodnie” Renaty Kuryłowicz, czułam, jak zanurzam się w opowieści pełne mroku i niewyjaśnionych napięć. To nie jest zwykły reportaż true crime. Autorka prowadzi przez historie tak, że miałam wrażenie, jakby ktoś uchylił drzwi do miejsc, które zwykle omija się wzrokiem. Najmocniej działa atmosfera: gęsta, cicha, podszyta czymś, co trudno nazwać, ale łatwo poczuć gdzieś pod skórą. Czytając, wciąż zadawałam sobie pytania o to, jak wiele w ludzkich losach jest przypadku, a ile ciężaru, który niesiemy po innych. Ta książka zostawia we mnie dreszcz i refleksję, a to dla mnie znak naprawdę dobrej lektury. Idealna dla osób, które szukają czegoś więcej niż opisu zbrodni – szukają emocji i sensu ukrytego w cieniu.

,, Klątwy, duchy i zbrodnie " to zbiór opowiadań true crime, książka podzielona jest na dziewięć podrozdziałów, a w każdym znajduje się kilka mrocznych historii oprych na faktach. Mamy tu np historię kobiety torturowane i zamordowanej w bestialski sposób, zwaną morderstwem ,, Hello Kitty", czy historię mordercy którego prześladowały duchy jego ofiar. Każda z tych opowieści przysparza o ciarki, lecz nie z powodu duchów czy innych niewyjaśnionych zjawisk, a z powodu okrucieństwa jakie czai się w ludziach. Książkę czyta się bardzo szybko, historię w niej opisane są krótko i rzeczowo, nie ma niepotrzebnych ubarwień i rozwijania nieistotnych wątków. Autorka nie narzuca nam swojego spojrzenia na historię, są one opisane w sposób obiektywny, jednak wszyscy po przeczytaniu dojdziemy do jednego wspólnego wniosku, największym potworem na świecie jest człowiek. To idealna pozycja dla ludzi lubiących się bać i zagłębiać się w mroczne historię. ~ współpraca barterowa

„Niektóre domy pamiętają więcej, niż chcieliby ich mieszkańcy.” „Strach nie zawsze rodzi się z ciemności. Czasem wystarczy historia, którą ktoś odważy się opowiedzieć szeptem.” „Najstraszniejsze zbrodnie nie rodzą się z nienawiści, lecz z milczenia.” „Czas nie uniewinnia. On tylko zaciera ślady.” Historie o duchach, klątwach i potworach od zawsze pociągały ludzi - nikt nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a jednak to co niewyjaśnione i straszne naprawdę budzi lęk a jednocześnie fascynuje. Właśnie o zbrodniach i związanych z nimi przesądach i legendach oraz o prawdziwych potwornościach i o tym do czego zdolny jest człowiek opowiada w książce Klątwy, duchy I zbrodnie Renata Kuryłowicz. Nie jest to opowieść z gatunku lekkich i przyjemnych, dosyaeczająca rozrywki. Autorka wykonała solidne rozeznanie opierając się na wielu źródłach i z pasją analizowała najbardziej odrażających przestępstwach na przestrzeni wieków. Dla mnie była to podróż pełna obrzydzenia i nie potrafię chyba powiedzieć, że mi się podobała. Ale jednocześnie nie mogę odmówić tej książce jednego – zostaje w głowie. Zmusza do konfrontacji z tym, jak cienka bywa granica między wiarą w nadprzyrodzone a próbą wytłumaczenia niewyobrażalnego okrucieństwa. Bo kiedy zdejmiemy warstwę legend i przesądów, często okazuje się, że za „klątwą” stoi ludzka chciwość, za „duchem” – poczucie winy, a za „potworem” – człowiek z krwi i kości. I to jest w tej książce najbardziej przerażające. To lektura wymagająca, momentami ciężka, chwilami wręcz przytłaczająca. Nie daje ukojenia ani łatwych odpowiedzi. Raczej prowokuje do zadania sobie pytania: czy wolimy wierzyć w siły nadprzyrodzone, bo łatwiej jest obarczyć winą klątwę niż przyznać, że największe zło rodzi się w człowieku? „Klątwy, duchy i zbrodnie” to nie książka, którą się „lubi”. To książka, którą się przeżywa – czasem z niechęcią, czasem z niedowierzaniem, ale na pewno nie obojętnie.